A revenge of aging

วันนี้เป็นวันปิยะมหาราช ซึ่งทุกปีเหล่าผสกนิกรก็จะรวมใจถวายการสักการะ เซ่นสรวงดวงวิญญาณ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์มหาราชของปวงชนชาวไทย และที่รู้โดยทั่วกันคือ วันนี้เป็นวัน "หยุด" :P

การมาถึงของวันปิยะมหาราชนั้น ก็ทำให้ตระหนัก ในกาย และใจ ว่า ชีวิตเรา ก้าวผ่านพ้นขวบปีอีกแล้ว รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสังขาร (อ้วนเอา อ้วนเอา) แต่ก่อนที่เคยบอกว่า "ทานเท่าไรก็ไม่อ้วน" ต้องกลับคำพูดแล้วในบัดนี้ อาจเป็นเพราะลักษณะงานที่ทำอยู่ ไม่เอื้อให้ได้ออกกำลังกาย การนั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์นาน ๆ โดยไม่ได้ออกกำลังกาย เป็นการบั่นทอนสุขภาพจริง ๆ แต่อย่างน้อยเราก็รู้ตัวแล้วว่า ต่อไปต้องออกกำลังกายบ้าง แต่ยังไม่แน่ใจ ว่าจะไปกระโดดโลดเต้น เล่นบาสเกตบอล เหมือนตอนเป็นเด็กไหวไหม แต่ก็เป็นกีฬาประเภทเดียวที่รัก และเล่นมาตั้งแต่เด็ก หรือไม่ก็คงจะตีแบดมินตัน กับภรรยาหลังบ้าน ซึ่งรายนี้ ยิ่งไม่ค่อยจะว่างกว่าผมซะอีก -_-''

หรือมองอีกแง่หนึ่ง นี่คือ "การแก้แค้นของสังขาร"

การที่เราใช้สังขารอย่างไม่ระมัดระวัง ผลตอบแทนก็ออกมาดูไม่ดีเช่นนี้ เป็นแน่

แต่มีสิ่งที่พึงใช้อยู่เป็นประจำ คือ "สมอง" และ "สติ"
พร้อมการดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท สาธุ